וַיֹּ֣אמֶר אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ אַל־יַחֲשָׁב־לִ֣י אֲדֹנִי֮ עָוֺן֒ וְאַל־תִּזְכֹּ֗ר אֵ֚ת אֲשֶׁ֣ר הֶעֱוָ֣ה עַבְדְּךָ֔ בַּיּ֕וֹם אֲשֶׁר־יָׄצָ֥ׄאׄ אֲדֹנִֽי־הַמֶּ֖לֶךְ מִירֽוּשָׁלִָ֑ם לָשׂ֥וּם הַמֶּ֖לֶךְ אֶל־לִבּֽוֹ׃
Und er sprach zu dem König: 'Lass meinen Herrn mir keine Missetat zuschreiben, und du erinnerst dich auch nicht an das, was dein Diener an dem Tag, an dem mein Herr, der König, aus Jerusalem ging, unrechtmäßig getan hat, damit der König es sich zu Herzen nimmt.
Finden Sie talmudische Verweise auf Schemuel II 19:20: , Passagen aus dem Babylonischen und Jerusalemer Talmud.